Reistips

Is toch leuk als je zo’n website hebt om ook wat reistips mee te geven:

Reistip 1: Op reis ontmoet je zoveel leuke mensen: reismaatjes, locals en vooral kinderen. Soms is het leuk om een klein cadeautje te kunnen geven, dus neem iets mee van Nederland, dan heb je meteen een leuk gesprek! Tips: pennen, sleutelhangers of in mijn geval Hollandse klompjes.

image.jpeg

De vorige reis had ik pennen mee, dit keer Hollandse meuk. Toch vinden kinderen dit heel leuk!

Reistip 2: Neem niet te veel mee, echt!
Ik had dus 1 backpack bij me en 2 andere tassen, niet te doen.
Mocht je toch teveel hebben meegenomen: vind een lokale post office (niet FedEx of UPS) en dan is een doosje naar nederland sturen zo’n 30 dollar.

Reistip 3: Op sommige plekken, vooral stations, komen er soms tientallen mannetjes naar je toe om je hardnekkig mee te krijgen in een taxi. Zeg dat je al iets hebt geboekt of dat je een manier zoekt om naar de maan te gaan, dan houden ze heel snel op met aandringen.

Reistip 4: Probeer niet van te voren je reis en/of transport te boeken. Mensen die je ontmoet weten de mooiste plekken te vertellen en alle hostels hebben busschema’s en telefoonnummers voor shuttles.

Reistip 5: In Midden-Amerika eet je goedkoop bij soda’s. Dat zijn kleine restaurantjes met plastic stoelen en met meestal met een paar gerechtem op het menu. Vaak rijst, bonen en kip. Erg lekker en goedkoop.

Handige apps

Offline kaarten (gedetailleerder dan Google Maps): Maps.me
Informatie over locaties: Triposo
Apps voor reisblogs: Pandit, Traveloco
Om je uitgaven bij te houden: Expenses
Voor je foto’s: Snapseed en Photogrid
En dan natuurlijk voor accomodatie: Hostelworld, Airbnb en Tripadvisor
Verder gebruik gewoon Google Translate gewoon als je er niet uitkomt, hilarisch dat je zinnetjes kan laten uitspreken, vinden de locals ook grappig.

Bounty-eilanden, dolfijnen en luiaarden- Bocas del Toro

Zo, na al het leed van de afgelopen dagen, hadden Amanda en ik wel een leuk uitstapje verdiend. Alle tour operators in Bocas del Toro bieden verschillende boottochten aan en daar hadden we nou net zin in. Het werd de meest populaire optie: eerst dolfijnen spotten in de ochtend, dan koraal snorkelen, chillen op een bounty-eiland, luiaarden zoeken en via Hollywood (zeesterren) weer naar Bocas Town.

image

Tropische regen valt niet te voorspellen. Maar we hebben mooi dolfijnen gezien🐳 Ps. De stuurman draagt een skibril.

 

 

Bij het verzamelen van de boten raakten we gelijk in contact met Elle, een vrolijke blonde uit Seattle. Het was meteen gezellig! Wij werden in de ‘jongerenboot’ gestopt, met allemaal backpackers-types en een humoristische gids die contant aan het dansen was! De eerste uren waren regenachtig en in een bootje voelt dat aan alsof je hagelstenen op je krijgt, maar dat maakte niks uit…..want we zagen na 10 min al groepen dolfijnen🐬 Vinnen, staarten en ruggen op 10 meter afstand, bijzonder mooi.

De volgende stop was snorkelen in ‘Coral Garden’. Ik heb dus mijn arm uit de kom gehad 2,5 week geleden en mag nog niet de zwembeweging maken….toen heeft de gids mij ingesnoerd met zwemvest, een touwtje gegeven die aan de boot vast zat en hop….Ik kon ook snorkelen:)

 

De volgende stop was het allermooiste: Zapadillos eiland! Bounty op z’n best. De foto’s zijn wel wat donker, doordat de zon niet scheen, maar het water en het strand waren alsnog zeer de moeite waard. Zie maar:

image

De boten konden niet tot aan het strand komen, dus toen heeft de gids mij gedragen. Aardige gozer.

image

Men kon in 1 uur het eiland rondlopen. Dat hebben wij niet gedaan.

image

Wij hebben appelsap en lokaal bier gedronken.

Na wat te hebben gezwommen en foto’s te hebben gemaakt, gingen we weer verder. Ken je de Lonely Planet Costa Rica van 2014? Daar staat zo’n schattig beestje op de cover. Die heb ik dus sinds vandaag in het echt gezien:) De sloth, oftewel luiaard, hangt vaak hoog in een boom, maar laat zich 1 keer in de week uit de boom vallen om even te poepen. Hieronder is te zien hoe ze hoog in de boom hangen. Het is het heel duidelijk waarom het beest ‘luiaard’ heet, want ze bewegen zoooo langzaam (en kunnen ook echt niet sneller schijnbaar).

image

Dat uitstekende ding is dus z’n arm, die hij heeel traag beweegt.

image

Het is even zoeken, maar dan heb je ook wat!

image

Hier kijkt een luiaard je recht aan, zie je dat?

Het laatste onderdeel van de dagtour was ‘Hollywood’. Daarmee denken ze grappig te zijn voor de Amerikanen vrees ik. Maar ze bedoelden dus zeesterren in verschillende kleuren en zeekomkommers die je vanaf de boot mocht aanschouwen. Ik heb in het water gehangen met mijn waterproof camera🎥

image

De gele zeester

image

Dit noemen ze de groene zeester

image

Ook enkele zee-egels

Het was een prachtige tour! Eerlijk zijn, het was wel iets toeristisch. Maar de natuur en de dieren die we hebben mogen zien waren beeldschoon.

We hebben de dag afgesloten in Bocas Town met Happy Hour.

image

De dag dat ik (bijna) naakt ging ontbijten- Bocas del Toro

Gisteren zagen Amanda en ik dus een bedwants op het bed van onze buurman (en waar er 1 is, zijn er waarschijnlijk meer), dus we zijn een preventie campagne begonnen. Al onze spullen hebben we in zakken gedaan en bij in lief vrouwtje in de tuin gezet. Echt alles: backpacks, kleding en schoenen. Maar dan? Dan heb je niks om aan te doen!

De avond ervoor waren Amanda en ik al op zoek gegaan naar nieuwe kleding. Jammer is, dat ze zelfs in van die goedkoop-ogende Chinese winkels zo’n 18 dollar voor een slappe bikini durven te vragen. Daarom hebben Amanda en ik uiteindelijk 2 pareo’s gekocht: een knalroze en een knalgroene. Dit zou onze outfit worden voor de komende dagen!🙈
De dag dat ik naakt ging ontbijten was….zeer ongemakkelijk! In m’n blootje met een (enigzins openvallende) pareo renden we naar het cafeetje naast ons hotel, om zo daar de rest van de dag vooral niet te bewegen en koffie te drinken.

En dan hoop je: dit is maar voor 1 dag. Nu is het zo dat het weer in Bocas del Toro heel wisselvallig is en precies de dagen dat we zon nodig hadden om bedwantsen uit te roeien……de tropische regen begon! En hard.

3 dagen in 1 pareo: ik raad het niemand aan. Wel word je creatief met het knopen van dat stukje stof! Gelukkig hebben we ook nog een super mooie tour gedaan, die post ik hierna.

Tijd voor Tips van de Dag

Ik heb de afgelopen nacht en uren zoveel research gedaan over bedwantsen (ik zou er bijna een phd over kunnen doen😅) en hierbij wil ik jullie de beste tips in ‘bed bug extermination’ niet onthouden:

1. Koop een spray tegen ‘cinche’. Deze sprays zijn waarschijnlijk verboden in Nederland vanwege alle chemicaliën, maar des te effectiever dus. Te koop in de supermarkten.
2. Bedwantsen houden niet van extreme warmte. Bij gebrek aan een stomerij o.i.d. stop je al je kleding/tassen/schoenen in zwarte vuilniszakken en zet die in de zon voor zeker 24 uur. Niks voelt fijner dan het roosteren van bedwantsen, wellicht heb je dan ook nog een proteinrijke maaltijd de volgende dag.
3. Was al je kleding en zo mogelijk je tassen op hoge temperatuur en doe ze daarna vooral in de droger.
4. Zorg dat je voor een paar dagen andere kleding draagt (in ons geval dus 3 dagen in een sarong), anders blijf je jezelf besmetten.

En dan nog tips voor bedwantsen preventie:
1. Vraag in de hostels altijd of ze ‘recently’ last hebben gehad van bed bugs. Mijn ervaring is dat hostels verrast worden door deze vraag en verrassing zorgt voor eerlijkere antwoorden.
2. Zet nooit je tas op het bed als je arriveert.
3. Check de naden en onderkant van het matras voordat je in het bed gaat liggen. Eitjes zijn wit, de rotbeestjes zelf bruin/rood en ze hebben 6 pootjes. De beestjes worden actief rond 23.00 en de gehele nacht.
4. Lokale bussen zijn ideaal om de beestjes op te lopen. Houdt je huid goed in de gaten na busritten. Beten door bedwantsen komen meestal in groepjes. Veel voorkomend is 2 beten bij elkaar en dan een derde beet in lijn daarvan.

Een emotionele rollercoaster in Panama

Wakker worden is niét relaxed als je met Kevin, a retired bloke from New York, bent. Die gast heeft energie! Ik had nog niet gedoucht of ik zat al in een auto van de hotel eigenaar. We gingen een stuk land bekijken, een stuk land dat te koop stond! Kevin was zo enthousiast geraakt over ons ‘business plan’ van de vorige dag, dat hij meteen nieuwsgierig was om een stuk land te bekijken. Via allerlei sprookjes stranden ten zuiden van Puerto Viejo reden we uiteindelijk de jungle in via een klein weggetje. Kijk hoe mooi dit stuk land is:

Papa en mama, maak je geen zorgen: we hebben het niet gekocht!

Terug in Puerto Viejo hadden Kevin en ik een ontbijtdate met Amanda bij een glutenvrij, lactosevrij, mega gezond en feeling fit barretje. Een glutenvrije pannenkoek heb ik naar binnen gepropt, zo lekker.

 

image.png

Een glutenvrije pannenkoek, ze hadden alleen nog nooit gehoord van suiker erop!

Toen gingen we op weg naar Panama. Kevin bracht ons naar de grens en na goodbyes te hebben gezegd, staken Amanda en ik de Indiana Jones brug over naar Panama. Eenmaal de andere kant moesten we langs de immigration en wat denk je: we werden toegang geweigerd! Schijnbaar moet je bewijs hebben dat je het land weer gaat verlaten d.m.v. een kopie van je vliegticket naar huis. We hebben alle bedenkbare smoesjes geprobeerd zoals ‘we hebben geen wifi’ en ‘we verlaten het land met de bus’, maar de mensen achter de desk werden steeds meer geïrriteerd en we werden weggestuurd.

Natuurlijk gebeurt dit vaker met toeristen en dat weten ze in Panama ook. Dus er is maar 1 plek met wifi en dan vragen ze daar 4 dollar (!) voor. Uiteindelijk kon ik bij mijn ticket in mijn inbox, maar Amanda moest stelopsprong een ticket kopen (die ze ’s avonds heeft geannuleerd). Tip: Later kwamen we erachter dat er veel sites zijn waar je namaaktickets kan maken óf bewaar gewoon een printscreen van je ticket op je mobiel.

Opeens was het 2 uur en liters zweet later, maar toen konden we eindelijk Panama in.

Een taxi en een bootje bracht ons eindelijk naar het beloofde paradijs, Bocas del Toro! Het is een eilanden groep waar veel amerikanen heen gaan om te trouwen of om te feesten. En op zich begrijpelijk; het is echt bounty-bounty. We vonden een schitterend hostel op het eilandje Carenero, hostel Grande Kahuna.

image

Bocas eilanden. Mooiste: Zapadillos, toeristische: Bocas Town, grappigste: Red frog beach.

 

 

Na al het zweet en zoeken naar een hostel dat überhaupt nog plek had waren we euforisch om in Grande Kahuna te zijn. Bikini aan, snorkelset mee, waterproof camera en mijn monopod mee…..de zee in! Daar hebben we zeker een uur in gelegen en daarna in een super leuke restaurantje overheerlijke groenten gegeten. Na het eten had ik het over mijn ‘after dinner dip’, waarbij Amanda het bizar vond dat ik weer de zee in wilde….oeps dat is dus geen engels.

image.jpeg

Een chic en duur restaurantje, maar wij vroegen gewoon om een bordje met groeten. Man, dat was heerlijk.

Na deze lange dag, ploften we neer in onze stapelbedden. Net toen we het over slapen hadden, schrokken we snoeihard! Een BEDWANTS op het bed naast ons (grenzend aan mijn bed). Zoals velen van jullie misschien weten ben ik panisch over dit soort beestjes, dus ik had natuurlijk al wat research gedaan en foto’s van die gruwels op mijn ipad staan. Na een vergelijkendwarenonderzoek, kon we de diagnose niet anders stellen: het was een dikke vette volwassen bed bug!

Ik weet zeker dat we het record ‘zo snel mogelijk uit een hostel weg rennen’ hebben verbroken. We hebben letterlijk de sleutels van de kamer op de receptie gesmeten, een klacht ingediend en weggerend.

image.jpeg

Gore gruwel toch?

Zie het voor je: twee verdwaalde meisjes midden in de nacht, over straat zwervend, radeloos en met te veel tassen… We voelden ons ellendig. We zochten een nieuwe plek om te slapen, maar natuurlijk was het ene na het andere hotel was dicht. Toen we een hotel vonden die nog open was, werden we (wederom) geweigerd die dag! De hoteleigenaar wilde niks met bedwantsen te maken hebben.

Gelukkig was daar Reynaldo, een local, die ons heel zielig vond en hielp met onze tassen dragen en een hotel zoeken. Hij wist nog een oud vrouwtje met een kamertje en uiteindelijk mochten we daar slapen.

Het idee van ‘even oversteken naar Panama’ was dus uiteindelijk een hectische dag met een stressvol einde. Ik ging naar bed tegen Amanda zeggend “I’m gonna kill those motherf**kers”. Natuurlijk bedoelde ik de bed bugs.

image.jpeg

En ik eindig dit verhaaltje even met een vrolijke foto

Racen door Costa Rica- Puerto Viejo

 

image

image

Huisjes onderweg. Klein en krakkemikkig, wel allemaal met Claro schotel

Dag 2 nog maar, doch ga ik niet stil zitten. Mijn vrienden van New York hebben me gisteren enthousiast gemaakt voor Puerto Viejo op z’n amerikaans “the most beautiful place ever”. Toen ik meldde dat ik daar heen zou gaan op dag 2, besloot Kevin ook te gaan en dus was mijn vervoer meteen geregeld. Meer dan 5 uur waren we onderweg. Gelukkig in een auto met ijskoude airco en de tocht was wederom prachtig. Eerst dwars door een Nationaal park aka jungle, dan over het platteland met de meest bijzondere huisjes en meer richting het zuiden kom je langs vele bananenplantages (dus hier komen onze chiquito’s vandaan!). Het is fantastisch dat ze soms hele wegen afsluiten, omdat de bananen moeten ‘oversteken’. Je staat dan 10 min te wachten en ziet blauwe zakken vol banenen oversteken. Ik weet waar het programma ‘bananen in pyjama’s’ op gebaseerd is!

image

Bananenplantage van Chiquito

Eenmaal in Limon aangekomen, rijdt je nog zeker 1,5 langs de kust. Mijn New Yorkse vriend en ik raakten enorm geïnspireerd en hebben het beste Business Plan ‘ever’ bedacht. Het werd door het lange rijden erg grappige en ridicuul, maar het komt er kort op neer dat we een hippie dorp zouden bouwen met open air cinema’s, bbqs en gigantische kampvuren.

image

Aandoenlijk vrouwtje in een lokale Soda

 

Toen waren we ineens in Puerto Viejo. Alle brochures en boekjes hebben het over de Caribische sfeer die er zou moeten hangen. Nou dat klopt als een bus! Echt iedereen groet je op straat, maken een gezellig praatje en bieden je dan drug aan, hoe vriendelijk is dat! Kevin en ik besloten dat dat toch niet zo’n goed idee was, echter cocktails drinken op een strandterras met onze voeten in de zee wel! Man, ze schenken heerlijke Margarita’s en Cuba Libre’s daar.

De zoektocht naar een hostel was niet makkelijk daarna. We begonnen bij Rocking J’s en daar zagen we de meest depressieve slaapplek van het dorpje. We mochten daar voor maarliefst 22 dollar in een zeecontainer slapen op stapelbedden, wel moest je dan eerst 3 andere zeecontainers beklimmen, serieus. We hebben niet eens bedankt voor het aanbod.

image

Lekker donker en warm zo’n container bij Rocking J’s

De andere hostels waren prachtig in Puerto Viejo, maar allemaal vol helaas. Dus de enige optie was een ‘cabinas’, een kamertje met eigen badkamer. Dit was uiteindelijk erg prettig na de lange autorit.

Deze dag was 17 maart, dus St. Patricks day natuurlijk (kan mij het schelen), maar Kevin stond erop dat we het gingen vieren met corn beef en cabbage. In een mega kleurrijk restaurant, met een dronken australische eigenaar en een vent met een doedelzak hadden we gezellig avond.

image

Bij Outback Jack staan er mandjes met brillem op tafel, zodat je de prijzen op de menukaart minder goed ziet

image
De man met de doedelzak en een kilt

Het leuke aan Puerto Viejo is de mensen, tijdens het eten schuiven mensen aan en af je tafel voor een praatje. De beste reisverhalen passeren de revue en op deze manier kom je er snel achter welke plekken een bezoek waard zijn. Zo schoof ook de ‘forever-traveller’ Amanda aan en zij vertelde over de Bocas del Toro eilanden in Panama, ik wist: dat wordt de volgende stop voor mij!

image

Wat valt op aan costa rica tot nu toe:
-De natuur is schitterend  onderweg en de zoektocht naar een sloth/luiaard houd je bezig.
– De wegen zijn erg goed en mensen rijden niet zo bizar als in India
– Hostels, maar vooral eten en drinken zijn erg duur! Een wijntje is zo 8 dollar en een 1 liter fles water zeker 2,5 dollar.
-Het jamaicaanse accent van de locals in puerto viejo is erg gezellig en het wordt nog gezelliger als je ze een fooi geeft.

image

Warm water bij Puerto Viejo

image

Wat een genot!

Gewoon omdat het kan-06.30 naar Jaco Beach, Costa Rica

Ik weet het nu zeker, de leukste mensen ontmoet je bij een bakkie koffie. 01.00 was ik aangekomen in het ‘Backpackers hostel’ in San José en ja hoor, m’n grote vriend ‘jetlag’ zorgde ervoor dat ik 06.00 klaarwakker naast het stapelbed stond. Wat ga je dan doen hè? Rondje lopen langs het zwembad, kletsen met de receptioniste, een ontzettend koude douche nemen en dan maar koffie drinken:)

image

Backpackers hostel San José- heerlijke Cuba Libre’s

Dat bleek helemaal geen slecht idee. Bij het bestellen van een kippetje, ik had ontzettende honger!, raakte ik aan de praat met twee oudere mannen die net met pensioen waren, genaamd Kevin en Giles. Natuurlijk kwamen ze uit ‘ The States’, net zoals 95% van alle backpackers die je in Costa Rica tegenkomt. Het was een gezellig praatje over de meest mooie plekken in Costa Rica die ik volgens hen echt moest gaan zien en over de koffie (zo slap, maar die Amerikanen vonden het “the best coffee ever”). Hun enthousiamse over Costa Rica was aanstekelijk en toen ik hoorde dat ze de dag naar Jaco Beach zouden gaan, vroeg ik brutaal of ik gewoon meemocht.

En ik heb het geweten, wat een prachtige roadtrip was dat! Dwars door de jungle, over kronkel weggetjes en langs vele lokale soda’s (de lokale restaurantjes waar je goedkoop rijst, aardappelen en groente kan eten), ik keek mijn ogen uit. Het zou anderhalf uur rijden zijn tot de eindbestemming Jaco. Halverwege zeiden de mannen dat we even zouden stoppen op een brug om ‘Crocodiles’ te spotten. En dan denk je, goh ik mag blij zijn als ik er 1 zie vandaag….Totdat Giles met een zakje rauw varkensvlees aan kwam zetten. 30 enorm grote krokodillen verschenen uit het water, over elkaar heen klimmend om de stukjes vlees die wij naar beneden gooiden te ‘vreten’ (ze smakken enorm als ze eten). Wat een sterke machtige beesten.

image.jpeg

Krokodillen eten varkensvlees

Eenmaal aangekomen op Jaco Beach was het….warm! Desalniettemin ook echt enorm mooi. Het was eigenlijk precies waar ik aan toe was na de lange reis de afgelopen dag. Palmbomen, een leuke strandtent, ligbedden (op het zand liggen is gewoon te heet) en een blauwe zee! Een beetje overmoedig rende ik de zee in met m’n waterproof camera, daarbij toch even vergeten dat ik enkele dagen daarvoor mijn arm uit de kom had! Ik werd natuurlijk meegenomen door een golf en ik was net een verzopen kat in een wasmachine. Auw! Je snapt, de rest van de dag heb ik rustig aan moeten doen. Op ligbed gelegen, gedronken en arroz con fruits de mar gegeten….zeer appetijtelijk!

image

Warm zand, goede beginners golven en palmbomen, Jaco Beach

Ik had eigenlijk besloten een paar dagen in Jaco te blijven om aan Costa Rica te wennen, maar bij het lopen van een rondje vielen toch een paar dingen op 1. het was gloedheet en toch was bijna niemand op het strand maar in de hete straatjes van het stadje 2. de vrouwen droegen wel erg korte rokjes 3. de hoeveelheid stripclubs. De sfeer was niet prettig en bij het lezen van de Lonely Planet later kwam ik erachter dat het stadje beroemd is om de drug en sexscene. Je begrijpt, ik ben dus aan het einde van de dag met mijn Amerikaanse maten terug gegaan naar San Jose.

Jaco Beach als strand is heerlijk voor een eerste dag. Niet het mooiste strand van Costa Rica, toch mooie surfgolven voor beginners. Verder is het rustig en hebben ze er heerlijk eten!

image

 

Doei, Holland!

Ik heb altijd al een reis willen maken in m’n eentje. Dat het zo spontaan en abrupt zou gebeuren had ik nooit kunnen bedenken. Drie weken geleden ging ik een lang weekend naar Zeeland naar het thuisfront. Dag 1 sprak ik de wens van een reis uit, dag 2 had ik enkele landen ‘gegoogled’ en dag 3 was m’n ticket geboekt.

15 maart 2016 was het zover. Daar stond ik dan op Schiphol met een gloednieuwe backpack, een arm in de mitella (tussendoor ook nog even mijn schouder uit de kom gehad), een trolley voor m’n backpack (ja, die bestaan dus) en gigantische wandelschoenen aan mijn voeten. Doei, Holland!

Een 18 uur durende reis was het. De eerste vlucht richting Housten was prima, vooral omdat ik de stoel naast mij vrij had en ruimte had om mijn foetushouding weer eens goed te oefenen. In Housten zelf duurde het even voordat ik mee mocht op vlucht 2. Bij het zien van mijn paspoort en waarschijnlijk ‘citizen of Amsterdam’, mocht ik rechtstreeks naar de extreem chagrijnige mensen van de controlekamer. Telefoongebruik werd meteen verboden, ik kreeg 2 begeleiders om even water te drinken en ik mocht alleen praten wanneer zij me iets vroegen. Na een anderhalf uur durende bagagecontrole mocht ik als brave burger dan toch mee, fijn was dat. Vlucht 2 heb ik niet bewust meegemaakt, want ik kon maarliefst languit liggen op de 2 lege stoelen naast mij. Van foetus naar vistick.

image

De hitte groette me toen ik in de hoofdstad van Costa Rica, San José, aankwam. Het daarop volgende taxitafereel bij de vluchthaven vind ik altijd hilarisch, die taxichauffeurs schreeuwen om je. Met allerlei argumenten als “je hotel bestaat niet meer” en “je hotel is al dicht”, proberen je ze mee te krijgen naar de hotels waar ze commissie krijgen. Helaas, ik had al een mannetje geregeld. Doodop was ik toen ik aankwam in het hippie-achting hostel. Dreadlocks, muffige geur en een relaxte sfeer, echt Droevendaal in Wageningen is er niks bij. Na het beklimmen van het plakkerige stapelbed viel ik als een blok in slaap. Toch mooi gered zo, die eerste dag!

 

 

Hoi, ik ben Matty

Zo, ik heb dus een passie voor reizen, beeld en schrijven!

Ik verruil ons koude kikkerlandje wanneer het kan voor avontuur, verhalen en belevenissen in het buitenland en graag neem ik jullie daarin mee! Onderweg maak ik foto’s, ga ik op zoek naar avonturen en film ik bijzondere taferelen.

Vorig jaar (2016) heb ik op 15 maart Nederland ingeruild voor enkele maanden tropisch Midden-Amerika. Het oorspronkelijke idee was om naar Costa Rica, Nicaragua en Guatemala te gaan, maar daar zijn Panama en Mexico ook bij gekomen.

Begin 2017 was Indonesië aan de beurt, eiland hoppen! Wat een prachtland, al die diverse eilanden….en nog zoveel niet bezocht! Een gevalletje: daar moeten we naar terug:)

Veel leesplezier 🙂 Adios

 

image.png

En niks is mij te gek!