Een emotionele rollercoaster in Panama

Wakker worden is niét relaxed als je met Kevin, a retired bloke from New York, bent. Die gast heeft energie! Ik had nog niet gedoucht of ik zat al in een auto van de hotel eigenaar. We gingen een stuk land bekijken, een stuk land dat te koop stond! Kevin was zo enthousiast geraakt over ons ‘business plan’ van de vorige dag, dat hij meteen nieuwsgierig was om een stuk land te bekijken. Via allerlei sprookjes stranden ten zuiden van Puerto Viejo reden we uiteindelijk de jungle in via een klein weggetje. Kijk hoe mooi dit stuk land is:

Papa en mama, maak je geen zorgen: we hebben het niet gekocht!

Terug in Puerto Viejo hadden Kevin en ik een ontbijtdate met Amanda bij een glutenvrij, lactosevrij, mega gezond en feeling fit barretje. Een glutenvrije pannenkoek heb ik naar binnen gepropt, zo lekker.

 

image.png

Een glutenvrije pannenkoek, ze hadden alleen nog nooit gehoord van suiker erop!

Toen gingen we op weg naar Panama. Kevin bracht ons naar de grens en na goodbyes te hebben gezegd, staken Amanda en ik de Indiana Jones brug over naar Panama. Eenmaal de andere kant moesten we langs de immigration en wat denk je: we werden toegang geweigerd! Schijnbaar moet je bewijs hebben dat je het land weer gaat verlaten d.m.v. een kopie van je vliegticket naar huis. We hebben alle bedenkbare smoesjes geprobeerd zoals ‘we hebben geen wifi’ en ‘we verlaten het land met de bus’, maar de mensen achter de desk werden steeds meer geïrriteerd en we werden weggestuurd.

Natuurlijk gebeurt dit vaker met toeristen en dat weten ze in Panama ook. Dus er is maar 1 plek met wifi en dan vragen ze daar 4 dollar (!) voor. Uiteindelijk kon ik bij mijn ticket in mijn inbox, maar Amanda moest stelopsprong een ticket kopen (die ze ’s avonds heeft geannuleerd). Tip: Later kwamen we erachter dat er veel sites zijn waar je namaaktickets kan maken óf bewaar gewoon een printscreen van je ticket op je mobiel.

Opeens was het 2 uur en liters zweet later, maar toen konden we eindelijk Panama in.

Een taxi en een bootje bracht ons eindelijk naar het beloofde paradijs, Bocas del Toro! Het is een eilanden groep waar veel amerikanen heen gaan om te trouwen of om te feesten. En op zich begrijpelijk; het is echt bounty-bounty. We vonden een schitterend hostel op het eilandje Carenero, hostel Grande Kahuna.

image

Bocas eilanden. Mooiste: Zapadillos, toeristische: Bocas Town, grappigste: Red frog beach.

 

 

Na al het zweet en zoeken naar een hostel dat überhaupt nog plek had waren we euforisch om in Grande Kahuna te zijn. Bikini aan, snorkelset mee, waterproof camera en mijn monopod mee…..de zee in! Daar hebben we zeker een uur in gelegen en daarna in een super leuke restaurantje overheerlijke groenten gegeten. Na het eten had ik het over mijn ‘after dinner dip’, waarbij Amanda het bizar vond dat ik weer de zee in wilde….oeps dat is dus geen engels.

image.jpeg

Een chic en duur restaurantje, maar wij vroegen gewoon om een bordje met groeten. Man, dat was heerlijk.

Na deze lange dag, ploften we neer in onze stapelbedden. Net toen we het over slapen hadden, schrokken we snoeihard! Een BEDWANTS op het bed naast ons (grenzend aan mijn bed). Zoals velen van jullie misschien weten ben ik panisch over dit soort beestjes, dus ik had natuurlijk al wat research gedaan en foto’s van die gruwels op mijn ipad staan. Na een vergelijkendwarenonderzoek, kon we de diagnose niet anders stellen: het was een dikke vette volwassen bed bug!

Ik weet zeker dat we het record ‘zo snel mogelijk uit een hostel weg rennen’ hebben verbroken. We hebben letterlijk de sleutels van de kamer op de receptie gesmeten, een klacht ingediend en weggerend.

image.jpeg

Gore gruwel toch?

Zie het voor je: twee verdwaalde meisjes midden in de nacht, over straat zwervend, radeloos en met te veel tassen… We voelden ons ellendig. We zochten een nieuwe plek om te slapen, maar natuurlijk was het ene na het andere hotel was dicht. Toen we een hotel vonden die nog open was, werden we (wederom) geweigerd die dag! De hoteleigenaar wilde niks met bedwantsen te maken hebben.

Gelukkig was daar Reynaldo, een local, die ons heel zielig vond en hielp met onze tassen dragen en een hotel zoeken. Hij wist nog een oud vrouwtje met een kamertje en uiteindelijk mochten we daar slapen.

Het idee van ‘even oversteken naar Panama’ was dus uiteindelijk een hectische dag met een stressvol einde. Ik ging naar bed tegen Amanda zeggend “I’m gonna kill those motherf**kers”. Natuurlijk bedoelde ik de bed bugs.

image.jpeg

En ik eindig dit verhaaltje even met een vrolijke foto

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s