Eindelijk.. Nicaragua! Een lange reis naar Laguna de Apoyo

Zo, ik was klaar om het toeristische en vooral dure Costa Rica te verlaten. Bij het plannen van mijn reis had ik al bedacht dat ik het langst in Nicaragua wilde verblijven. Na 2,5 week Panama en Costa Rica had ik daar echt zin in!

Met mijn reismaatje Elle had ik afgesproken elkaar in Nicaragua weer te ontmoeten. Eerst moest ik wel een hele dag reizen.

’s Ochtends om 06.45 uur vertrok de bus van Monteverde-Santa Elena naar de eerste oversta La Irma. Met zes backpackers deden we dit eerste stuk en werden we gedropt in La Irma waar letterlijk ……niks is! Het is alsof je langs de snelweg staat te wachten op je volgende bus. Na een uur wachten zagen we onze bus op ons afkomen, wij zwaaiden dat we mee wilde en wat denk je…. De bus reed ons zo voorbij!

Toen werd de regelaar in mij wakker. Terwijl de groep backpackers gewoon ging zitten en wachten op de bus die na 6 (!) uur weer zou komen, werd ik creatief. Met mijn duim in de lucht heb ik geprobeerd te liften en ik heb random andere bussen tegen gehouden om te vragen of we mee mochten. En eigenlijk niet te geloven….uiteindelijk lukte dat! Voor 25 dollar mochten we mee van La Irma naar Managua. Dat is dus ver de grens over, daarnaast had de bus ook nog airco en de film Mission Impossible in het Spaans 😊.

Rond 15.30 uur kwam ik aan in het warme Granada. Kleurrijke straatjes, veel eetgelegenheden op straat en het hostel Oasis leken perfect. Maar toen: het lijkt een terugkerend thema te worden in Midden-Amerika: ze hadden problemen met bedwantsen. Ik was helemaal radeloos na zo’n lange dag reizen, bezweet en moe.

Gelukkig zag ik toen de advertentie van Hostel Paradiso!! Het bleek het partner-hostel te zijn van Oasis, maar dan aan het water. Ik heb me linea recta naar dat hostel laten brengen, om daar vervolgens vier dagen snoeihard te chillen!

image.jpeg

Hostel Paradiso aan Laguna de Apoyo

Een paar uur later was ik totaal een ander mens. Gedoucht, gegeten en gezwommen….Paradiso hostel is echt een paradijs!

image

Happy Hour en de introductie van de ‘Nica Libre’🍸

Na enkele uren kwamen Elle en Rachel ook aan in het hostel en deelden meteen de euforie van de locatie.

image.jpeg

Na maarliefst 3 dagen toch e-i-n-d-e-l-i-j-k weer bij elkaar😍

image

Zwemmen naar het platform: een ochtend, middag en avond activiteit

De dagen daarna hebben we ‘ontzettend veel’ gedaan:

gezwommen, slag line gelopen, gratis koffie gedronken, een massage gehad, gepoold, gedanst, gelachen, geprobeerd te hoelahoepen, cocktails gedronken en gerelaxed!

image

We hebben veel leuke mensen ontmoet waaronder George from the jungle uit Oostenrijk, Zeer correcte Lucy uit Engeland, Brandon uit Little Corn Island en Dennis en Robert (tja, Nederlanders). Al hun reisverhalen hebben ervoor gezorgd dat ik weet wat ik verder wil zien van Nicaragua😎!

image

Ideaal die autobanden voor m’n arm

image

Geinen met de meiden

image

Ik was gewoon heel druk

 

Advertenties

Net Droomvlucht: Regenwoud met wiebelbruggen-Monteverde

Het werd tijd om weer verder te reizen. Na 2 dagen in het prachtige Essence hostel te zijn geweest in El Castillo, wilde ik graag verder de natuur in. Monteverde, een cloudforest, als nummer 1 regenwoud getipt door de Lonely planet.🍃

Ik had een Duits (en ja, zeer pünktlich) koppel ontmoet en kreeg een lift. Maarliefst 6 uur rijden van La Fortuna naar Monteverde, die eigenlijk maar 14 km doorsnede van elkaar verwijderd zijn. Echter: het is jungle, dus bijna geen wegen! Een schitterende weg rondom Laguna Arénal bracht ons langs mooie uitzichtpunten en naar een grindweg met heel veel gaten in de weg, je had er een sportbh bij nodig.

image.jpeg

De awkward-hand pose van Elle bij Laguna Arénal

In Santa Elena verbleef ik in het enige hostel dat nog plek had: Sloth backpackers. De reden dat er geen plek meer was dat Semana Santa (Pasen) zijn piek bereikte. Dat heb ik geweten! Bussen vol Amerikaanse tieners kwamen mij tegemoet in het kleine dorpje. Schreeuwend, met stuk voor stuk een gopro op hun hoofd stond ik in het midden van de Amerikaanse Springbreak.

De eerste avond dat ik voor het eerst echt alleen zou zijn, liep ik over straat en wat denk je! Kom je 3 ‘reismaatjes’ van de week ervoor tegen. Het is leuk om te merken dat stiekem iedereen dezelfde route doet en dat je elkaar steeds tegenkomt. De avond heb ik gespendeerd met Nederlandse meiden in een restaurant met een boom erin.

Er zijn eigenlijk 3 opties om te doen in Monteverde: zelf erop uitgaan in de jungle, ziplinen of de wandelroute van de Hanging Bridges. Nummer 1 zag ik als vrouw alleen in de jungle zonder gids niet zitten, nummer 2 was nog net iets te heftig voor mijn schouderkom en dus werd het nummer 3.

image

Hanging Bridges, lopen óver een jungle

Voor het eerst mijn zware wandelschoenen aan, deet op de benen en met mijn videocamera op een stokje was ik klaar voor een groen avontuur.

image

Voor het eerst echt mijn wandelschoenen aan, mooi hè

In een shuttle-busje werd ik opgehaald en naar de jungle afgevoerd. Eerst moet je toegang betalen tot het Nationaal Park, door in een rij te gaan staan die lijkt op de toegang van de Efteling. Maar eenmaal begonnen met de route van de Hanging Bridges was ik in een pracht oerwoud!

image

Net droomvlucht, maar dan echt

Ik was voor het eerst echt alleen op pad, dus heb ik mijn roze selfie-stick van de Action maar eens gebruikt:

image

Een blije selfie

Maarliefst 8 wiebelbruggen met schitterende uitzichten heb ik getrotseerd. Al na brug nummer 2 kwam ik deze näsebeere tegen.

imageimage

image

Verder had ik besloten mijn schoenen aan te houden voor de gehele wandeling

Sommige bruggen waren heel hoog óver het oerwoud heen, terwijl andere bruggen er dwars doorheen gingen. Langs de lianen, dieren en gigantische boomstammen. De langste brug was ook de hoogste en ik heb een Amerikaanse man naar de overkant geholpen, omdat hij zo bang was en bijna in z’n broek poepte, écht.

image

Je moet ook niet naar beneden kijken, meneer

image

Dit is geen selfie. Deze foto is gemaakt door 2 aardige Fransen.

Ik heb vooral genoten van de tropische geur en alle geluiden. Vogels, krekels en krakende takjes (al wilde ik soms niet weten waardoor dat zou kunnen zijn🐍).

image

image

Het licht door de bomen. Ik vind het beeldschoon

image

Even de hangjongere uithangen💁

Na ongeveer 2 uur was ik klaar met de route en weer terug bij af. Hetzelfde busje bracht me weer naar Santa Elena en daar heb ik bij Taco Taco een taco gegeten🌮.

Monteverde: doe het! Alleen doe het niet tijdens Semana Santa, want dan is het net een pretpark. Doch, het groen, de geur en de geluiden zijn magisch🍃.

Terug naar mijn plan! Voor de tweede keer naar Costa Rica- La Fortuna

Na even een uitstapje te hebben gedaan van mijn oorspronkelijke plan (niet dat ik echt een plan heb, maar Panama was in ieder geval niet de bedoeling), ben ik weer terug in Costa Rica. Mijn Amerikaanse maatje Amanda heb ik in kunnen ruilen voor een ander Amerikaans reismaatje, Elle 👩Een drukke kwebbel, maar goed gezelschap!

Maar we beginnen bij het begin…

Na het uitchecken bij Max Hotel in Bocas del Toro, heb ik een uur-durend avontuur beleeft bij een post office in het kleine centrum. Ik had dus echt te veel meegenomen: mijn backpack met daarnaast ook nog 2 gewone tassen en een dagrugzak. Het liep de spuigaten uit. Dus daar moest wat aan worden gedaan. Samen met Elle hebben we een soort ‘Het best idee van Nederland-jury’ gespeeld, maar dan voor reisartikelen. Een groot gedeelte is de prullenbak in gegaan, een middelgroot gedeelte mocht mee en een klein doosje met spullen moest terug naar Nederland. Op naar het postkantoor dus. In Nederland is dat een geordend bedrijf met veel personeel, structuur en schema’s. In Panama niet. Een klein hokje met 1 mannetje (die natuurlijk geen engels kon) en een pritstift: dat is blijkbaar genoeg voor een postkantoor! Komt ‘ie: eerst moest de doos gewogen worden, toen moest er gebeld worden over de prijs, toen werd ik naar een winkeltje gestuurd om een bruin verpakkingspapiertje te kopen, toen ik die had dicht geplakt met plakband bleek dat niet correct en moest het opnieuw worden gedaan met de pritstift, toen moest ik een kopie laten maken van mijn paspoort in een ander winkeltje en toen moest er een wit papier op worden geplakt met het adres….je snapt, een top systeem! Oftewel: ik ben benieuwd of het aankomt bij mijn ouders in Hollanda.

Eindelijk konden we weg! Dus doei Bocas del Toro- Panama. Hoi watertaxi, busje en grensovergang…. Costa Rica!

image

Mijn trolley en ik worden steeds meer 1

Eenmaal terug in Costa Rica hebben Elle en ik moeten sprinten om de laatste bus naar de hoofdstad San José te kunnen halen. 5 uur in de bus, lekker slapen en uit het raam kijken naar het fraaie groene landschap.

In San José kwamen we laat aan, maar verbleven in het zeer vriendelijke Hostel Bekuo. Snel slapen, maar de volgende ochtend stond ik er tijdens het ontbijt zo bij:

image

Gezellig potje spelen met Will de backpacker

De vraag was natuurlijk: wat gaan we vandaag doen? ‘Manual Antonio’, ‘Corcovado’ of naar het Noorden. Omdat Semana Santa (Pasen en dus alle hostels overvol) zou gaan beginnen, moesten we ook rekening houden met overvolle bussen en files. Daarom besloten we naar het Noorden van Costa Rica te reizen. De hele ochtend heb ik gebeld met hostels in de omgeving van La Fortuna, de ene na de andere was volgeboekt. Behalve 1…. Essence Boutique Hostel. Via de telefoon noemde de receptionist dat ze een camping hadden en ik greep meteen mijn kans “is there any chance you might have a spare tent for two girls?”. Dat hadden ze wel! Voor 7 dollar waren we welkom.

Geen luchtbedden echter. Maar ik werd creatief van het camping idee. Ik hing op en ben naar de recptie van het hostel in San José gelopen “so, if we want the blankets, how much would it cost?” Ik heb mensen nog nooit zo verbaasd zien kijken, doch: het was geregeld!

image

Na wederom een lange busreis van San José naar La Fortuna en daarna een taxirit van 45 min…waren we op een idyllische plek! Boven op een berg stond een jacuzzi met uitzicht over een pracht meer en een gigantische vulkaan (Vulcan Arenal). Essence Boutique hostel is prachtig.

image

image

Jungle hutjes, een camping en schitterend uitzicht: Essence Hostel it is🌷

Ik was zielsgelukkig toen ik in dit hostel aankwam. Heido, de manager, verwelkomde ons vriendelijk met uitleg over de omgeving en gebruiksaanwijzing van de jacuzzi. Hij vertelde ons ook ander goed nieuws: 2 reizigers waren niet op komen dagen en we mochten de eerste nacht in een kamer naast het restaurant.

image

De avond was heerlijk: zelfgekochte tortilla, refried beans, avocado en een wijntje uit een kartonnen pak. En dat verorberen in een jacuzzi, het kan slechter. De volgende dag hebben we ’s avonds in het restaurantje gegeten van het hostel en het leuke is dat Lilian, de huischef, thema-avonden houdt qua eten. Mocht het nou net Indiaase avond zijn, mijn favoriet! Samen met alle gasten naan-brood bakken en aan grote tafels met andere eten, het was erg gezellig.

image.png

Laguna en Volcan Arenal

Toen werd het tijd om te kamperen. 10 min lopen door de jungle, naar de camping. Via een klein modder weggetje, langs een watervalletje en ’s nachts zie je overal schitterende vuuvliegjes! Aangekomen bij ons 1-persoons tentje(!) waren we al totaal bezweet door de jungleklim en toen we eenmaal in de tent lagen, creerden we samen een echte sauna. Zo warm! En daarbij hadden we honderden vliegjes en muggen meegenomen bij het binnenstappen  van de tent🐜🕷

image

We hebben goed gelachen om onszelf: in de jungle, zonder matje, gloeiendheet….maar het was een avontuur!

image

De volgende ochtend werd ik wakker door het geluid van….brulapen! Eerst dacht ik dat het hele typische koeien waren, maar later in het hostel vertelde ze ons dat er veel brulapen in het gebied zitten.

image

Brulapen gebied

image

Ik ben ook aan het oefenen voor brulaap

image

Elle had een moeilijk begin van de dag😴

2 dagen in Essence hostel was fantastisch, maar toen begon het weer te kriebelen voor mij, ik wilde weer verder reizen. Ik had een aardig Duits stel ontmoet en mocht mee naar Monteverde de volgende dag…maar Elle en ik spraken we af om elkaar weer te ontmoeten zodra we in Nacargua zouden zijn!

image

Zoeken naar rode kikkertjes op een strand- Bocas del Toro

Red frog beach, het eilandje waar ‘gegarandeerd’ vele kleine rode kikkertjes zouden zijn, de hele dag. Ik wist niet dat het woord ‘gegarandeerd’ relatief kon zijn.

Doch, het was een mooie dagbesteding. S ochtends rond 10 uur namen we de watertaxi vanaf Bocas town naar Red frog beach, zo’n 20 minuten varen voor 8 dollar. Eenmaal op het eiland mochten we eerst een stukje jungle trotseren, dat leverde mooi en heel serieus fotomateriaal op.

image

Ken je dat gevoel dat je een jungle wilt aanharken?

image

Warm water!

Eenmaal op het strand was het mooi. Mooi water, mooi strand, mooie palmbomen en de zogenaamde killer waves. Mooi niet dat ik diep in her water zou gaan (schouder en arm zijn nog steeds herstellende).

image

Killer waves en toch wilden enkele jongens snorkelen, tja

We namen onze eerste duik en.. Toen begom het weer te regenen! Ken je die idyllische parasollen van palmbladeren? Die zijn echt multifunctioneel. Bestemd voor verscheidene weersomstandigheden. Stonden we dan, gezellig met z’n vieren onder een kleine parasol. Misschien een idee voor teambuilding uitjes?

image

Een hut voor goede gesprekken

image

We hebben een leuk aantal uren op het strand rond gelopen. Ik heb vooral veel in het water gelegen en Amanda en Elle hebben een uitgebreide fotoshoot gedaan.

imageimage

image

WK kokosnoot werpen

Na een paar uur op het strand moesten we concluderen dat we nog geen rode kikker hadden gezien. Dus gingen we op weg naar de watertaxi’s. En juist toen kwam er een Panamaas meisje aangelopen met haar handen op elkaar…. Met een heel klein knalrood kikkertje erin!

image

image

Gevonden! Het rode kikkertje

Ik kan vanaf nu vol trots zeggen: ik ben naar red frog beach geweest en ik heb een knalrood kikkertje gezien🐸🦀 en ook nog een paar andere animales!

image

Dit is geen kikker, maar een papegaai

image

En dit een kwal