Gewoon omdat het kan-06.30 naar Jaco Beach, Costa Rica

Ik weet het nu zeker, de leukste mensen ontmoet je bij een bakkie koffie. 01.00 was ik aangekomen in het ‘Backpackers hostel’ in San José en ja hoor, m’n grote vriend ‘jetlag’ zorgde ervoor dat ik 06.00 klaarwakker naast het stapelbed stond. Wat ga je dan doen hè? Rondje lopen langs het zwembad, kletsen met de receptioniste, een ontzettend koude douche nemen en dan maar koffie drinken:)

image

Backpackers hostel San José- heerlijke Cuba Libre’s

Dat bleek helemaal geen slecht idee. Bij het bestellen van een kippetje, ik had ontzettende honger!, raakte ik aan de praat met twee oudere mannen die net met pensioen waren, genaamd Kevin en Giles. Natuurlijk kwamen ze uit ‘ The States’, net zoals 95% van alle backpackers die je in Costa Rica tegenkomt. Het was een gezellig praatje over de meest mooie plekken in Costa Rica die ik volgens hen echt moest gaan zien en over de koffie (zo slap, maar die Amerikanen vonden het “the best coffee ever”). Hun enthousiamse over Costa Rica was aanstekelijk en toen ik hoorde dat ze de dag naar Jaco Beach zouden gaan, vroeg ik brutaal of ik gewoon meemocht.

En ik heb het geweten, wat een prachtige roadtrip was dat! Dwars door de jungle, over kronkel weggetjes en langs vele lokale soda’s (de lokale restaurantjes waar je goedkoop rijst, aardappelen en groente kan eten), ik keek mijn ogen uit. Het zou anderhalf uur rijden zijn tot de eindbestemming Jaco. Halverwege zeiden de mannen dat we even zouden stoppen op een brug om ‘Crocodiles’ te spotten. En dan denk je, goh ik mag blij zijn als ik er 1 zie vandaag….Totdat Giles met een zakje rauw varkensvlees aan kwam zetten. 30 enorm grote krokodillen verschenen uit het water, over elkaar heen klimmend om de stukjes vlees die wij naar beneden gooiden te ‘vreten’ (ze smakken enorm als ze eten). Wat een sterke machtige beesten.

image.jpeg

Krokodillen eten varkensvlees

Eenmaal aangekomen op Jaco Beach was het….warm! Desalniettemin ook echt enorm mooi. Het was eigenlijk precies waar ik aan toe was na de lange reis de afgelopen dag. Palmbomen, een leuke strandtent, ligbedden (op het zand liggen is gewoon te heet) en een blauwe zee! Een beetje overmoedig rende ik de zee in met m’n waterproof camera, daarbij toch even vergeten dat ik enkele dagen daarvoor mijn arm uit de kom had! Ik werd natuurlijk meegenomen door een golf en ik was net een verzopen kat in een wasmachine. Auw! Je snapt, de rest van de dag heb ik rustig aan moeten doen. Op ligbed gelegen, gedronken en arroz con fruits de mar gegeten….zeer appetijtelijk!

image

Warm zand, goede beginners golven en palmbomen, Jaco Beach

Ik had eigenlijk besloten een paar dagen in Jaco te blijven om aan Costa Rica te wennen, maar bij het lopen van een rondje vielen toch een paar dingen op 1. het was gloedheet en toch was bijna niemand op het strand maar in de hete straatjes van het stadje 2. de vrouwen droegen wel erg korte rokjes 3. de hoeveelheid stripclubs. De sfeer was niet prettig en bij het lezen van de Lonely Planet later kwam ik erachter dat het stadje beroemd is om de drug en sexscene. Je begrijpt, ik ben dus aan het einde van de dag met mijn Amerikaanse maten terug gegaan naar San Jose.

Jaco Beach als strand is heerlijk voor een eerste dag. Niet het mooiste strand van Costa Rica, toch mooie surfgolven voor beginners. Verder is het rustig en hebben ze er heerlijk eten!

image

 

Doei, Holland!

Ik heb altijd al een reis willen maken in m’n eentje. Dat het zo spontaan en abrupt zou gebeuren had ik nooit kunnen bedenken. Drie weken geleden ging ik een lang weekend naar Zeeland naar het thuisfront. Dag 1 sprak ik de wens van een reis uit, dag 2 had ik enkele landen ‘gegoogled’ en dag 3 was m’n ticket geboekt.

15 maart 2016 was het zover. Daar stond ik dan op Schiphol met een gloednieuwe backpack, een arm in de mitella (tussendoor ook nog even mijn schouder uit de kom gehad), een trolley voor m’n backpack (ja, die bestaan dus) en gigantische wandelschoenen aan mijn voeten. Doei, Holland!

Een 18 uur durende reis was het. De eerste vlucht richting Housten was prima, vooral omdat ik de stoel naast mij vrij had en ruimte had om mijn foetushouding weer eens goed te oefenen. In Housten zelf duurde het even voordat ik mee mocht op vlucht 2. Bij het zien van mijn paspoort en waarschijnlijk ‘citizen of Amsterdam’, mocht ik rechtstreeks naar de extreem chagrijnige mensen van de controlekamer. Telefoongebruik werd meteen verboden, ik kreeg 2 begeleiders om even water te drinken en ik mocht alleen praten wanneer zij me iets vroegen. Na een anderhalf uur durende bagagecontrole mocht ik als brave burger dan toch mee, fijn was dat. Vlucht 2 heb ik niet bewust meegemaakt, want ik kon maarliefst languit liggen op de 2 lege stoelen naast mij. Van foetus naar vistick.

image

De hitte groette me toen ik in de hoofdstad van Costa Rica, San José, aankwam. Het daarop volgende taxitafereel bij de vluchthaven vind ik altijd hilarisch, die taxichauffeurs schreeuwen om je. Met allerlei argumenten als “je hotel bestaat niet meer” en “je hotel is al dicht”, proberen je ze mee te krijgen naar de hotels waar ze commissie krijgen. Helaas, ik had al een mannetje geregeld. Doodop was ik toen ik aankwam in het hippie-achting hostel. Dreadlocks, muffige geur en een relaxte sfeer, echt Droevendaal in Wageningen is er niks bij. Na het beklimmen van het plakkerige stapelbed viel ik als een blok in slaap. Toch mooi gered zo, die eerste dag!