Net Droomvlucht: Regenwoud met wiebelbruggen-Monteverde

Het werd tijd om weer verder te reizen. Na 2 dagen in het prachtige Essence hostel te zijn geweest in El Castillo, wilde ik graag verder de natuur in. Monteverde, een cloudforest, als nummer 1 regenwoud getipt door de Lonely planet.🍃

Ik had een Duits (en ja, zeer pünktlich) koppel ontmoet en kreeg een lift. Maarliefst 6 uur rijden van La Fortuna naar Monteverde, die eigenlijk maar 14 km doorsnede van elkaar verwijderd zijn. Echter: het is jungle, dus bijna geen wegen! Een schitterende weg rondom Laguna Arénal bracht ons langs mooie uitzichtpunten en naar een grindweg met heel veel gaten in de weg, je had er een sportbh bij nodig.

image.jpeg

De awkward-hand pose van Elle bij Laguna Arénal

In Santa Elena verbleef ik in het enige hostel dat nog plek had: Sloth backpackers. De reden dat er geen plek meer was dat Semana Santa (Pasen) zijn piek bereikte. Dat heb ik geweten! Bussen vol Amerikaanse tieners kwamen mij tegemoet in het kleine dorpje. Schreeuwend, met stuk voor stuk een gopro op hun hoofd stond ik in het midden van de Amerikaanse Springbreak.

De eerste avond dat ik voor het eerst echt alleen zou zijn, liep ik over straat en wat denk je! Kom je 3 ‘reismaatjes’ van de week ervoor tegen. Het is leuk om te merken dat stiekem iedereen dezelfde route doet en dat je elkaar steeds tegenkomt. De avond heb ik gespendeerd met Nederlandse meiden in een restaurant met een boom erin.

Er zijn eigenlijk 3 opties om te doen in Monteverde: zelf erop uitgaan in de jungle, ziplinen of de wandelroute van de Hanging Bridges. Nummer 1 zag ik als vrouw alleen in de jungle zonder gids niet zitten, nummer 2 was nog net iets te heftig voor mijn schouderkom en dus werd het nummer 3.

image

Hanging Bridges, lopen óver een jungle

Voor het eerst mijn zware wandelschoenen aan, deet op de benen en met mijn videocamera op een stokje was ik klaar voor een groen avontuur.

image

Voor het eerst echt mijn wandelschoenen aan, mooi hè

In een shuttle-busje werd ik opgehaald en naar de jungle afgevoerd. Eerst moet je toegang betalen tot het Nationaal Park, door in een rij te gaan staan die lijkt op de toegang van de Efteling. Maar eenmaal begonnen met de route van de Hanging Bridges was ik in een pracht oerwoud!

image

Net droomvlucht, maar dan echt

Ik was voor het eerst echt alleen op pad, dus heb ik mijn roze selfie-stick van de Action maar eens gebruikt:

image

Een blije selfie

Maarliefst 8 wiebelbruggen met schitterende uitzichten heb ik getrotseerd. Al na brug nummer 2 kwam ik deze näsebeere tegen.

imageimage

image

Verder had ik besloten mijn schoenen aan te houden voor de gehele wandeling

Sommige bruggen waren heel hoog óver het oerwoud heen, terwijl andere bruggen er dwars doorheen gingen. Langs de lianen, dieren en gigantische boomstammen. De langste brug was ook de hoogste en ik heb een Amerikaanse man naar de overkant geholpen, omdat hij zo bang was en bijna in z’n broek poepte, écht.

image

Je moet ook niet naar beneden kijken, meneer

image

Dit is geen selfie. Deze foto is gemaakt door 2 aardige Fransen.

Ik heb vooral genoten van de tropische geur en alle geluiden. Vogels, krekels en krakende takjes (al wilde ik soms niet weten waardoor dat zou kunnen zijn🐍).

image

image

Het licht door de bomen. Ik vind het beeldschoon

image

Even de hangjongere uithangen💁

Na ongeveer 2 uur was ik klaar met de route en weer terug bij af. Hetzelfde busje bracht me weer naar Santa Elena en daar heb ik bij Taco Taco een taco gegeten🌮.

Monteverde: doe het! Alleen doe het niet tijdens Semana Santa, want dan is het net een pretpark. Doch, het groen, de geur en de geluiden zijn magisch🍃.

Advertenties

Terug naar mijn plan! Voor de tweede keer naar Costa Rica- La Fortuna

Na even een uitstapje te hebben gedaan van mijn oorspronkelijke plan (niet dat ik echt een plan heb, maar Panama was in ieder geval niet de bedoeling), ben ik weer terug in Costa Rica. Mijn Amerikaanse maatje Amanda heb ik in kunnen ruilen voor een ander Amerikaans reismaatje, Elle 👩Een drukke kwebbel, maar goed gezelschap!

Maar we beginnen bij het begin…

Na het uitchecken bij Max Hotel in Bocas del Toro, heb ik een uur-durend avontuur beleeft bij een post office in het kleine centrum. Ik had dus echt te veel meegenomen: mijn backpack met daarnaast ook nog 2 gewone tassen en een dagrugzak. Het liep de spuigaten uit. Dus daar moest wat aan worden gedaan. Samen met Elle hebben we een soort ‘Het best idee van Nederland-jury’ gespeeld, maar dan voor reisartikelen. Een groot gedeelte is de prullenbak in gegaan, een middelgroot gedeelte mocht mee en een klein doosje met spullen moest terug naar Nederland. Op naar het postkantoor dus. In Nederland is dat een geordend bedrijf met veel personeel, structuur en schema’s. In Panama niet. Een klein hokje met 1 mannetje (die natuurlijk geen engels kon) en een pritstift: dat is blijkbaar genoeg voor een postkantoor! Komt ‘ie: eerst moest de doos gewogen worden, toen moest er gebeld worden over de prijs, toen werd ik naar een winkeltje gestuurd om een bruin verpakkingspapiertje te kopen, toen ik die had dicht geplakt met plakband bleek dat niet correct en moest het opnieuw worden gedaan met de pritstift, toen moest ik een kopie laten maken van mijn paspoort in een ander winkeltje en toen moest er een wit papier op worden geplakt met het adres….je snapt, een top systeem! Oftewel: ik ben benieuwd of het aankomt bij mijn ouders in Hollanda.

Eindelijk konden we weg! Dus doei Bocas del Toro- Panama. Hoi watertaxi, busje en grensovergang…. Costa Rica!

image

Mijn trolley en ik worden steeds meer 1

Eenmaal terug in Costa Rica hebben Elle en ik moeten sprinten om de laatste bus naar de hoofdstad San José te kunnen halen. 5 uur in de bus, lekker slapen en uit het raam kijken naar het fraaie groene landschap.

In San José kwamen we laat aan, maar verbleven in het zeer vriendelijke Hostel Bekuo. Snel slapen, maar de volgende ochtend stond ik er tijdens het ontbijt zo bij:

image

Gezellig potje spelen met Will de backpacker

De vraag was natuurlijk: wat gaan we vandaag doen? ‘Manual Antonio’, ‘Corcovado’ of naar het Noorden. Omdat Semana Santa (Pasen en dus alle hostels overvol) zou gaan beginnen, moesten we ook rekening houden met overvolle bussen en files. Daarom besloten we naar het Noorden van Costa Rica te reizen. De hele ochtend heb ik gebeld met hostels in de omgeving van La Fortuna, de ene na de andere was volgeboekt. Behalve 1…. Essence Boutique Hostel. Via de telefoon noemde de receptionist dat ze een camping hadden en ik greep meteen mijn kans “is there any chance you might have a spare tent for two girls?”. Dat hadden ze wel! Voor 7 dollar waren we welkom.

Geen luchtbedden echter. Maar ik werd creatief van het camping idee. Ik hing op en ben naar de recptie van het hostel in San José gelopen “so, if we want the blankets, how much would it cost?” Ik heb mensen nog nooit zo verbaasd zien kijken, doch: het was geregeld!

image

Na wederom een lange busreis van San José naar La Fortuna en daarna een taxirit van 45 min…waren we op een idyllische plek! Boven op een berg stond een jacuzzi met uitzicht over een pracht meer en een gigantische vulkaan (Vulcan Arenal). Essence Boutique hostel is prachtig.

image

image

Jungle hutjes, een camping en schitterend uitzicht: Essence Hostel it is🌷

Ik was zielsgelukkig toen ik in dit hostel aankwam. Heido, de manager, verwelkomde ons vriendelijk met uitleg over de omgeving en gebruiksaanwijzing van de jacuzzi. Hij vertelde ons ook ander goed nieuws: 2 reizigers waren niet op komen dagen en we mochten de eerste nacht in een kamer naast het restaurant.

image

De avond was heerlijk: zelfgekochte tortilla, refried beans, avocado en een wijntje uit een kartonnen pak. En dat verorberen in een jacuzzi, het kan slechter. De volgende dag hebben we ’s avonds in het restaurantje gegeten van het hostel en het leuke is dat Lilian, de huischef, thema-avonden houdt qua eten. Mocht het nou net Indiaase avond zijn, mijn favoriet! Samen met alle gasten naan-brood bakken en aan grote tafels met andere eten, het was erg gezellig.

image.png

Laguna en Volcan Arenal

Toen werd het tijd om te kamperen. 10 min lopen door de jungle, naar de camping. Via een klein modder weggetje, langs een watervalletje en ’s nachts zie je overal schitterende vuuvliegjes! Aangekomen bij ons 1-persoons tentje(!) waren we al totaal bezweet door de jungleklim en toen we eenmaal in de tent lagen, creerden we samen een echte sauna. Zo warm! En daarbij hadden we honderden vliegjes en muggen meegenomen bij het binnenstappen  van de tent🐜🕷

image

We hebben goed gelachen om onszelf: in de jungle, zonder matje, gloeiendheet….maar het was een avontuur!

image

De volgende ochtend werd ik wakker door het geluid van….brulapen! Eerst dacht ik dat het hele typische koeien waren, maar later in het hostel vertelde ze ons dat er veel brulapen in het gebied zitten.

image

Brulapen gebied

image

Ik ben ook aan het oefenen voor brulaap

image

Elle had een moeilijk begin van de dag😴

2 dagen in Essence hostel was fantastisch, maar toen begon het weer te kriebelen voor mij, ik wilde weer verder reizen. Ik had een aardig Duits stel ontmoet en mocht mee naar Monteverde de volgende dag…maar Elle en ik spraken we af om elkaar weer te ontmoeten zodra we in Nacargua zouden zijn!

image

Racen door Costa Rica- Puerto Viejo

 

image

image

Huisjes onderweg. Klein en krakkemikkig, wel allemaal met Claro schotel

Dag 2 nog maar, doch ga ik niet stil zitten. Mijn vrienden van New York hebben me gisteren enthousiast gemaakt voor Puerto Viejo op z’n amerikaans “the most beautiful place ever”. Toen ik meldde dat ik daar heen zou gaan op dag 2, besloot Kevin ook te gaan en dus was mijn vervoer meteen geregeld. Meer dan 5 uur waren we onderweg. Gelukkig in een auto met ijskoude airco en de tocht was wederom prachtig. Eerst dwars door een Nationaal park aka jungle, dan over het platteland met de meest bijzondere huisjes en meer richting het zuiden kom je langs vele bananenplantages (dus hier komen onze chiquito’s vandaan!). Het is fantastisch dat ze soms hele wegen afsluiten, omdat de bananen moeten ‘oversteken’. Je staat dan 10 min te wachten en ziet blauwe zakken vol banenen oversteken. Ik weet waar het programma ‘bananen in pyjama’s’ op gebaseerd is!

image

Bananenplantage van Chiquito

Eenmaal in Limon aangekomen, rijdt je nog zeker 1,5 langs de kust. Mijn New Yorkse vriend en ik raakten enorm geïnspireerd en hebben het beste Business Plan ‘ever’ bedacht. Het werd door het lange rijden erg grappige en ridicuul, maar het komt er kort op neer dat we een hippie dorp zouden bouwen met open air cinema’s, bbqs en gigantische kampvuren.

image

Aandoenlijk vrouwtje in een lokale Soda

 

Toen waren we ineens in Puerto Viejo. Alle brochures en boekjes hebben het over de Caribische sfeer die er zou moeten hangen. Nou dat klopt als een bus! Echt iedereen groet je op straat, maken een gezellig praatje en bieden je dan drug aan, hoe vriendelijk is dat! Kevin en ik besloten dat dat toch niet zo’n goed idee was, echter cocktails drinken op een strandterras met onze voeten in de zee wel! Man, ze schenken heerlijke Margarita’s en Cuba Libre’s daar.

De zoektocht naar een hostel was niet makkelijk daarna. We begonnen bij Rocking J’s en daar zagen we de meest depressieve slaapplek van het dorpje. We mochten daar voor maarliefst 22 dollar in een zeecontainer slapen op stapelbedden, wel moest je dan eerst 3 andere zeecontainers beklimmen, serieus. We hebben niet eens bedankt voor het aanbod.

image

Lekker donker en warm zo’n container bij Rocking J’s

De andere hostels waren prachtig in Puerto Viejo, maar allemaal vol helaas. Dus de enige optie was een ‘cabinas’, een kamertje met eigen badkamer. Dit was uiteindelijk erg prettig na de lange autorit.

Deze dag was 17 maart, dus St. Patricks day natuurlijk (kan mij het schelen), maar Kevin stond erop dat we het gingen vieren met corn beef en cabbage. In een mega kleurrijk restaurant, met een dronken australische eigenaar en een vent met een doedelzak hadden we gezellig avond.

image

Bij Outback Jack staan er mandjes met brillem op tafel, zodat je de prijzen op de menukaart minder goed ziet

image
De man met de doedelzak en een kilt

Het leuke aan Puerto Viejo is de mensen, tijdens het eten schuiven mensen aan en af je tafel voor een praatje. De beste reisverhalen passeren de revue en op deze manier kom je er snel achter welke plekken een bezoek waard zijn. Zo schoof ook de ‘forever-traveller’ Amanda aan en zij vertelde over de Bocas del Toro eilanden in Panama, ik wist: dat wordt de volgende stop voor mij!

image

Wat valt op aan costa rica tot nu toe:
-De natuur is schitterend  onderweg en de zoektocht naar een sloth/luiaard houd je bezig.
– De wegen zijn erg goed en mensen rijden niet zo bizar als in India
– Hostels, maar vooral eten en drinken zijn erg duur! Een wijntje is zo 8 dollar en een 1 liter fles water zeker 2,5 dollar.
-Het jamaicaanse accent van de locals in puerto viejo is erg gezellig en het wordt nog gezelliger als je ze een fooi geeft.

image

Warm water bij Puerto Viejo

image

Wat een genot!

Gewoon omdat het kan-06.30 naar Jaco Beach, Costa Rica

Ik weet het nu zeker, de leukste mensen ontmoet je bij een bakkie koffie. 01.00 was ik aangekomen in het ‘Backpackers hostel’ in San José en ja hoor, m’n grote vriend ‘jetlag’ zorgde ervoor dat ik 06.00 klaarwakker naast het stapelbed stond. Wat ga je dan doen hè? Rondje lopen langs het zwembad, kletsen met de receptioniste, een ontzettend koude douche nemen en dan maar koffie drinken:)

image

Backpackers hostel San José- heerlijke Cuba Libre’s

Dat bleek helemaal geen slecht idee. Bij het bestellen van een kippetje, ik had ontzettende honger!, raakte ik aan de praat met twee oudere mannen die net met pensioen waren, genaamd Kevin en Giles. Natuurlijk kwamen ze uit ‘ The States’, net zoals 95% van alle backpackers die je in Costa Rica tegenkomt. Het was een gezellig praatje over de meest mooie plekken in Costa Rica die ik volgens hen echt moest gaan zien en over de koffie (zo slap, maar die Amerikanen vonden het “the best coffee ever”). Hun enthousiamse over Costa Rica was aanstekelijk en toen ik hoorde dat ze de dag naar Jaco Beach zouden gaan, vroeg ik brutaal of ik gewoon meemocht.

En ik heb het geweten, wat een prachtige roadtrip was dat! Dwars door de jungle, over kronkel weggetjes en langs vele lokale soda’s (de lokale restaurantjes waar je goedkoop rijst, aardappelen en groente kan eten), ik keek mijn ogen uit. Het zou anderhalf uur rijden zijn tot de eindbestemming Jaco. Halverwege zeiden de mannen dat we even zouden stoppen op een brug om ‘Crocodiles’ te spotten. En dan denk je, goh ik mag blij zijn als ik er 1 zie vandaag….Totdat Giles met een zakje rauw varkensvlees aan kwam zetten. 30 enorm grote krokodillen verschenen uit het water, over elkaar heen klimmend om de stukjes vlees die wij naar beneden gooiden te ‘vreten’ (ze smakken enorm als ze eten). Wat een sterke machtige beesten.

image.jpeg

Krokodillen eten varkensvlees

Eenmaal aangekomen op Jaco Beach was het….warm! Desalniettemin ook echt enorm mooi. Het was eigenlijk precies waar ik aan toe was na de lange reis de afgelopen dag. Palmbomen, een leuke strandtent, ligbedden (op het zand liggen is gewoon te heet) en een blauwe zee! Een beetje overmoedig rende ik de zee in met m’n waterproof camera, daarbij toch even vergeten dat ik enkele dagen daarvoor mijn arm uit de kom had! Ik werd natuurlijk meegenomen door een golf en ik was net een verzopen kat in een wasmachine. Auw! Je snapt, de rest van de dag heb ik rustig aan moeten doen. Op ligbed gelegen, gedronken en arroz con fruits de mar gegeten….zeer appetijtelijk!

image

Warm zand, goede beginners golven en palmbomen, Jaco Beach

Ik had eigenlijk besloten een paar dagen in Jaco te blijven om aan Costa Rica te wennen, maar bij het lopen van een rondje vielen toch een paar dingen op 1. het was gloedheet en toch was bijna niemand op het strand maar in de hete straatjes van het stadje 2. de vrouwen droegen wel erg korte rokjes 3. de hoeveelheid stripclubs. De sfeer was niet prettig en bij het lezen van de Lonely Planet later kwam ik erachter dat het stadje beroemd is om de drug en sexscene. Je begrijpt, ik ben dus aan het einde van de dag met mijn Amerikaanse maten terug gegaan naar San Jose.

Jaco Beach als strand is heerlijk voor een eerste dag. Niet het mooiste strand van Costa Rica, toch mooie surfgolven voor beginners. Verder is het rustig en hebben ze er heerlijk eten!

image

 

Doei, Holland!

Ik heb altijd al een reis willen maken in m’n eentje. Dat het zo spontaan en abrupt zou gebeuren had ik nooit kunnen bedenken. Drie weken geleden ging ik een lang weekend naar Zeeland naar het thuisfront. Dag 1 sprak ik de wens van een reis uit, dag 2 had ik enkele landen ‘gegoogled’ en dag 3 was m’n ticket geboekt.

15 maart 2016 was het zover. Daar stond ik dan op Schiphol met een gloednieuwe backpack, een arm in de mitella (tussendoor ook nog even mijn schouder uit de kom gehad), een trolley voor m’n backpack (ja, die bestaan dus) en gigantische wandelschoenen aan mijn voeten. Doei, Holland!

Een 18 uur durende reis was het. De eerste vlucht richting Housten was prima, vooral omdat ik de stoel naast mij vrij had en ruimte had om mijn foetushouding weer eens goed te oefenen. In Housten zelf duurde het even voordat ik mee mocht op vlucht 2. Bij het zien van mijn paspoort en waarschijnlijk ‘citizen of Amsterdam’, mocht ik rechtstreeks naar de extreem chagrijnige mensen van de controlekamer. Telefoongebruik werd meteen verboden, ik kreeg 2 begeleiders om even water te drinken en ik mocht alleen praten wanneer zij me iets vroegen. Na een anderhalf uur durende bagagecontrole mocht ik als brave burger dan toch mee, fijn was dat. Vlucht 2 heb ik niet bewust meegemaakt, want ik kon maarliefst languit liggen op de 2 lege stoelen naast mij. Van foetus naar vistick.

image

De hitte groette me toen ik in de hoofdstad van Costa Rica, San José, aankwam. Het daarop volgende taxitafereel bij de vluchthaven vind ik altijd hilarisch, die taxichauffeurs schreeuwen om je. Met allerlei argumenten als “je hotel bestaat niet meer” en “je hotel is al dicht”, proberen je ze mee te krijgen naar de hotels waar ze commissie krijgen. Helaas, ik had al een mannetje geregeld. Doodop was ik toen ik aankwam in het hippie-achting hostel. Dreadlocks, muffige geur en een relaxte sfeer, echt Droevendaal in Wageningen is er niks bij. Na het beklimmen van het plakkerige stapelbed viel ik als een blok in slaap. Toch mooi gered zo, die eerste dag!